به هر سو مینگری امید است تلاش است ،هدف است ،انگیزه است و کار است و تکاپو.

از یک سو عمه سنگری با مجموع از افکار مثبت وخوب عالی نصیحت های عمه گونه همه را به قدرت فکر و مثبت اندیشی تشویق میکند از سوی دیگر امید حقبین از آینده و عشق و انرژی + حرف میزند و از اونطرف ستاره قطبی زیر باز هیچ زوری نمیره و قهرمان داستان زندگی خویش است

کمیاگر که نظرگاهش را به روی همه بسته و تنهایی همچنان مبارزه کرده و شعار چهار دیواری اختیاری سر میدهد.

خوشحالم که همه چیز به خوبی پیش میرود.این عالی است همه باید قهرمان قصه زندگی خویش باشیم و هیچکس نباید مجرم باشد ونه محکوم. این روزها حالم خوب  است و گرچه بعضی برنامه ریزی هایم و پلان های کاریم بهم ریخت اما همچنان به سوی آینده روشن گام برمیدارم. قرار بود روابط بین الملل بخوانم رشته رویایی من اما بهر شکل بود نشد  و ظاهرا باید رشته دیگری بخوانم. قرار است هاوای بروم

(Paradise for dreamers)

بهشت رویای کره خاکی.

قرار است اتفاقات خوبی در زندگی ام بیفتد.

حدود نیم ساعت باهم صحبت کردیم و ما هم کلی از این اقدام دوست کاندید ابراز خوشحالی  نموده  و برایشان آروزوی موفقیت کردم.

همچینین حمایه همه جانبه خود را از ایشان اعلام نمودم!  بعد از نیم ساعت گفت و گو واعلان  همکاری متقابل

خواستیم از همدیگر  خداحافظی کنیم.

در وقت خداحافظی کاندید صاحب میگه اگر اقای رحیمی را دیدی  سلام برسان !

گفتم شما نیم ساعت با که صحبت میکردین؟!

تازه ایشان میپرسه ببخشید شما؟!!!

قضیه از اینجا شروع شد که بنده برای خوردن نان چاشت رفتم و در یاهو مسنجرم نوشتم “رفتم بلانچم” یعنی رفتم نان چاشت بخورم!. زمانی که برگشتم جلمه دیگه ای به ذهنم رسید که جای جمله قبلی نوشتم به این شکل ready for fight”” آماده مبارزه!  به محض گذاشتن این جمله پیام های مختلف از دوستان که آنلاین بودند رسید که منظورت من هستم یا کس دیگر!  اماده دعوای چه هستی؟

دوستی دیگر گفت حتما چاشت سیر خورده ای که  اماده جنگی!  بهر حال اینکه منظور من از نوشتن آن  جمله چه بود ،اتفاقی بود یا عمدی بماند. مهم  واکنش ها و برداشت های بود که دوستان عزیزازاین جمله نمودند. این واکنش ها تا حدی رویم تاثیر گذاشت که بنده تصمیم گرفتم این جمله را  شعار دائیمی در دنیایی مجازی و حقیقی  ام قرار بدهم و دیگر این من هستم که مفهوم جمله را تعریف میکنم و به آن معنی می بخشم.

من فکر میکنم همیشه اکثر مسایل  که باعث تغیرات مثبت یا منفی شده (شاید) در اول یک اتفاق بوده و این دید گاه ها و تعریف ها و واکنش های  افراد مختلف  نسبت به آن اتفاق  بوده که باعث تکاملش شده و در نتیجه به آن معنی و مفهوم بخشیده . جمله فوق از دیروز تاحالا هم از لحاظ ساختار و هم مفهوم دچار تغیرات جدی شده که نتیجه آن به این شکل درآمد. “rEaDy 4 F8”

1-      آماده مبارزه: این مبارز میتواند با هرچیز باشد. مبارزه میتواند در جهت مثب باشد یا منفی اما این خودم من هسم  که این مبارزه را جهت میدهم.

2-      آماده انتخاب مسیر: حتما تاحالا برای تان پیش آمده که برای راه اندازی کامپیوتر خود کلید F8  را فشرده باشید تا بهترین حالت شروع کامپیوتر را انتخاب کرده باشید. با زدن کلید  F8  شما انتخاب میکنید که در سیسیتم را با حد اقل امکانات راه اندازی کنید یا همان Safe mode  یا بطور معمولی ،کاری ندارم کدام یک بهتره و چه میکنه بحث سر F8 است که امکان انتخاب را به ما میدهد.   F8 معمولا در دنیایی کامپیوتر به معنی انتخاب است.حتی شما زمانی که در صفحه ورد خود تایپ میکنید با هر بار فشردن کلید F8 قسمت ازمتن تان انتخاب میشود.

3-      تقدیر: در زبان انگلیسی F8 را  Fate  معنی کرده که به معنی تقدیر و سرنوشت است یعنی کاملا برعکس گزینه دوم  اما بازهم درینجا اصل موضوع همان حق انتخاب و تعریف از مفهوم است .

4-      حروف کوچک وبزرگ: این معنی اش برای خودم بنماند فقط اینقدر بگویم که جمله از هر لحاظ از حالت یک نواختی خارج شده .

5-      عدد 4:  عدد مورد علاقه  یکی از بهترین عزیز و یکی از ارکان اصلی جمله .

6-      F8    به معنی Fight  و هم همان معنی خودش.

7-      2*4=8 به کسی ربط نداره چرا 4 ضرب در 2 شده.

8-      rEaDy 4 F8      ترکیب از 8 تا حروف و عدد مختلف ودر شماره 8 ام ختم میشود.

مطلب ذیل را عزیزی برایم ایمیل کرده است که بنده هم آنرا بدون کم کاست گذاشتم اینجا بخوانید پلییییییییز.

من میخواستم از اون جدا بشم!

اون شب وقتی به خونه رسیدم دیدم همسرم مشغول آماده کردن شام است، دستشو گرفتم و گفتم: باید راجع به یک موضوعی باهات صحبت کنم.

اون هم آروم نشست و منتظر شنیدن حرف های من شد. دوباره سایه رنجش و غم رو توی چشماش دیدم. اصلا نمی دونستم چه طوری باید بهش بگم, انگار دهنم باز نمی شد.
هرطور بود باید بهش می گفتم و راجع به چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بود، باهاش صحبت می کردم. موضوع اصلی این بود که من می خواستم از اون جدا بشم. بالاخره هرطور که بود موضوع رو پیش کشیدم
از من پرسید چرا؟!
اما وقتی از جواب دادن طفره رفتم خشمگین شد و در حالی که از اتاق غذاخوری خارج می شد فریاد می زد: تو مرد نیستی

اون شب دیگه هیچ صحبتی نکردیم و اون دایم گریه می کرد و مثل باران اشک می ریخت، می دونستم که می خواست بدونه که چه بلایی بر سر عشق مون اومده و چرا؟
اما به سختی می تونستم جواب قانع کننده ای براش پیدا کنم، چرا که من دلباخته یک دختر جوان به اسم ”دوی” شده بودم و دیگه نسبت به همسرم احساسی نداشتم.
من و اون مدت ها بود که با هم غریبه شده بودیم من فقط نسبت به اون احساس ترحم داشتم. بالاخره با احساس گناه فراوان موافقت نامه طلاق رو گرفتم. خونه، سی درصد شرکت و ماشین رو به اون دادم.
اما اون یک نگاه به برگه ها کرد و بعد همه رو پاره کرد.
زنی که بیش از ده سال باهاش زندگی کرده بودم تبدیل به یک غریبه شده بود و من واقعا متاسف بودم و می دونستم که اون ده سال از عمرش رو برای من تلف کرده و تمام انرژی و جوانی اش رو صرف من و زندگی با من کرده, اما دیگه خیلی دیر شده بود و من عاشق شده بودم.

بالاخره اون با صدای بلند شروع به گریه کرد, چیزی که انتظارش رو داشتم. به نظر من این گریه یک تخلیه هیجانی بود.
بلاخره مسئله طلاق کم کم داشت براش جا می افتاد. فردای اون روز خیلی دیر به خونه اومدم و دیدم که یک نامه روی میز گذاشته! به اون توجهی نکردم و رفتم توی رختخواب و به خواب عمیقی فرو رفتم. وقتی بیدار شدم دیدم اون نامه هنوز هم همون جاست، وقتی اون رو خوندم دیدم شرایط طلاق رو نوشته. اون هیچ چیز از من نمی خواست به جز این که در این مدت یک ماه که از طلاق ما باقی مونده بهش توجه کنم.
اون درخواست کرده بودکه در این مدت یک ماه تا جایی که ممکنه هر دومون به صورت عادی کنار هم زندگی کنیم، دلیلش هم ساده و قابل قبول بود: پسرمون در ماه آینده امتحان مهمی داشت و همسرم نمی خواست که جدایی ما پسرمون رو دچار مشکل بکنه!
این مسئله برای من قابل قبول بود، اما اون یک درخواست دیگه هم داشت: از من خواسته بود که بیاد بیارم که روز عروسی مون من اون رو روی دست هام گرفته بودم و به خانه اوردم. و درخواست کرده بود که در یک ماه باقی مونده از زندگی مشترکمون هر روز صبح اون رو از اتاق خواب تا دم در به همون صورت روی دست هام بگیرمو راه ببرم.
خیلی درخواست عجیبی بود، با خودم فکر کردم حتما داره دیونه می شه.
اما برای این که اخرین درخواستش رو رد نکرده باشم موافقت کردم.
وقتی این درخواست عجیب و غریب رو برای “دوی” تعریف کردم اون با صدای بلند خندید گفت:
به هر حال باید با مسئله طلاق روبرو می شد، مهم نیست داره چه حقه ای به کار می بره.

مدت ها بود که من و همسرم هیچ تماسی با هم نداشتیم تا روزی که طبق شرایط طلاق که همسرم تعین کرده بود من اون رو بلند کردم و در میان دست هام گرفتم.
هر دومون مثل آدم های دست و پاچلفتی رفتار می کردیم و معذب بودیم.
پسرمون پشت ما راه می رفت و دست می زد و می گفت: بابا مامان رو تو بغل گرفته راه می بره.

جملات پسرم دردی رو در وجودم زنده می کرد، از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و از اون جا تا در ورودی حدود ده متر مسافت رو طی کردیم. اون چشم هاشو بست و به آرومی گفت: راجع به طلاق تا روز آخر به پسرمون هیچی نگو!

نمی دونم یک دفعه چرا این قدر دلم گرفت و احساس غم کردم. بالاخره دم در اون رو زمین گذاشتم، رفت و سوار اتوبوس شد و به طرف محل کارش رفت، من هم تنها سوار ماشین شدم و به سمت شرکت حرکت کردم.

روز دوم هر دومون کمی راحت تر شده بودیم، می تونستم بوی عطرشو اسشمام کنم. عطری که مدتها بود از یادم رفته بود. با خودم فکر کردم من مدتهاست که به همسرم به حد کافی توجه نکرده بودم. انگار سالهاست که ندیدمش، من از اون مراقبت نکرده بودم.
متوجه شدم که آثار گذر زمان بر چهره اش نشسته، چندتا چروک کوچک گوشه چماش نشسته بود، لابه لای موهاش چند تا تار خاکستری ظاهر شده بود!
برای لحظه ای با خودم فکر کردم: خدایا من با او چه کار کردم؟!
روز چهارم وقتی اون رو روی دست هام گرفتم حس نزدیکی و صمیمیت رو دوباره احساس کردم.

این زن، زنی بود که ده سال از عمر و زندگی اش رو با من سهیم شده بود.
روز پنجم و ششم احساس کردم، صیمیت داره بیشتر وبیشتر می شه، انگار دوباره این حس زنده شده و دوباره داره شاخ و برگ می گیره.
من راجع به این موضوع به “دوی” هیچی نگفتم. هر روز که می گذشت برام آسون تر و راحت تر می شد که همسرم رو روی دست هام حمل کنم و راه ببرم، با خودم گفتم حتما عظله هام قوی تر شده. همسرم هر روز با دقت لباسش رو انتخاب می کرد. یک روز در حالی که چند دست لباس رو در دست گرفته بود احساس کرد که هیچ کدوم مناسب و اندازه نیستند. با صدای آروم گفت: لباسهام همگی گشاد شدند.
و من ناگهان متوجه شدم که اون توی این مدت چه قدر لاغر و نحیف شده و به همین خاطر بود که من اون رو راحت حمل می کردم، انگار وجودش داشت ذره ذره آب می شد. گویی ضربه ای به من وارد شد، ضربه ای که تا عمق وجودم رو لرزوند.
توی این مدت کوتاه اون چقدر درد و رنج رو تحمل کرده بود، انگار جسم و قلبش ذره ذره آب می شد.
ناخوداگاه بلند شدم و سرش رو نوازش کردم. پسرم این منظره که پدرش ، مادرش رو در اغوش بگیره و راه ببره تبدیل به یک جزئ شیرین زندگی اش شده بود.
همسرم به پسرم اشاره کرد که بیاد جلو و به نرمی و با تمام احساس اون رو در آغوش فشرد.
من روم رو برگردوندم، ترسیدم نکنه که در روزهای آخر تصمیم رو عوض کنم. بعد اون رو در آغوش گرفتم و حرکت کردم. همون مسیر هر روز، از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و در ورودی.دستهای اون دور گردن من حلقه شده بود و من به نرمی اون رو حمل می کردم,
درست مثل اولین روز ازدواج مون . روز آخر وقتی اون رو در اغوش گرفتم به سختی می تونستم قدم های آخر رو بردارم.

انگار ته دلم یک چیزی می گفت: ای کاش این مسیر هیچ وقت تموم نمی شد. پسرمون رفته بود مدرسه، من در حالی که همسرم در اغوشم بود با خودم گفتم:من در تمام این سالها هیچ وقت به فقدان صمیمیت و نزدیکی در زندگی مون توجه نکرده بودم.

اون روز به سرعت به طرف محل کارم رانندگی کردم، وقتی رسیدم بدون این که در ماشین رو قفل کنم ماشین رو رها کردم،نمی خواستم حتی یک لحظه در تصمیمی که گرفتم تردید کنم.

“دوی” در رو باز کرد، و من بهش گفتم که متاسفم، من نمی خوام از همسرم جدا بشم!

اون حیرت زده به من نگاه می کرد، به پیشانیم دست زد و گفت: ببینم فکر نمی کنی تب داشته باشی؟
من دستشو کنار زدم و گفتم: نه! متاسفم، من جدایی رو نمی خوام، این منم که نمی خوام از همسرم جدا بشم.
به هیچ وجه نمی خوام اون رو از دست بدم.

زندگی مشترک من خسته کننده شده بود، چون نه من و نه اون تا یک ماه گذشته هیچ کدوم ارزش جزییات و نکات ظریف رو در زندگی مشترکمون نمی دونستیم. زندگی مشترکمون خسته کننده شده بود
نه به خاطر این که عاشق هم نبودیم بلکه به این خاطر که اون رو از یاد برده بودیم.
من حالا متوجه شدم که از همون روز اول ازدواج مون که همسرم رو در آغوش گرفتم و پا به خانه گذاشتم موظفم که تا لحظه مرگ همون طور اون رو در آغوش حمایت خودم داشته باشم.
“دوی” انگار تازه از خواب بیدار شده باشه در حالی که فریاد می زد در رو محکم کوبید و رفت.

من از پله ها پایین اومدم سوار ماشین شدم و به گل فروشی رفتم.
یک سبد گل زیبا و معطر برای همسرم سفارش دادم.
دختر گل فروش پرسید: چه متنی روی سبد گل تون می نویسید؟
و من در حالی که لبخند می زدم
نوشتم : از امروز صبح، تو رو در آغوش مهرم می گیرم و حمل می کنم، تو رو با پاهای عشق راه می برم، تا زمانی که مرگ،ما دو نفر رو از هم جدا کنه.

جزئیات ظریفی توی زندگی ما هست که از اهمیت فوق العاده ای برخورداره، مسائل و نکاتی که برای تداوم و یک رابطه، مهم و ارزشمندند.
این مسایل خانه مجلل، پول، ماشین و مسایلی از این قبیل نیست.
این ها هیچ کدوم به تنهایی و به خودی خود شادی افرین نیستند.
پس در زندگی سعی کنید:
زمانی رو صرف پیدا کردن شیرینی ها و لذت های ساده زندگی تون کنید.
چیزهایی رو که از یاد بردید، یادآوری و تکرار کنید و هر کاری رو که باعث ایجاد حس صمیمیت و نزدیکی بیشتر و بیشتر بین شما و همسرتون می شه، انجام بدید.
زندگی خود به خود دوام پیدا نمی کنه.
این شما هستید که باید باعث تداوم زندگی تون بشید.

——————————————————————————–

زندگی را نخواهیم فهمید اگر از همه گل‌های سرخ دنیا متنفر باشیم
فقط چون در کودکی وقتی خواستیم گل‌سرخی را بچینیم خاری در دستمان فرو رفته است؟

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر آرزو کردن و رویا دیدن را از یاد ببریم و جرات زندگی بهتر داشتن را لب تاقچه به فراموشی بسپاریم
فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چند تا از آرزوهایمان اجابت نشدند.

زندگی را نخواهیم فهمید اگرعزیزی را برای همیشه ترک کنیم
فقط به این خاطر که در یک لحظه خطایی از او سر زد و حرکت اشتباهی انجام داد.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر درس و مشق را رها کنیم و به سراغ کتاب نرویم
فقط چون در یک آزمون نمره خوبی به دست نیاوردیم و نتوانستیم یک سال قبول شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دست از تلاش و کوشش برداریم
فقط به این دلیل که یک بار در زندگی سماجت و پیگیری ما بی‌نتیجه ماند.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه دست‌هایی را که برای دوستی به سمت ما دراز می‌شوند، پس بزنیم
فقط به این دلیل که یک روز، یک دوست غافل به ما خیانت کرد و از اعتماد ما سوءاستفاده کرد.

زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر از عاشق شدن تفره برویم
فقط چون یکبار در عشق شکست خوردیم دیگر جرات عاشق شدن را از دست بدهیم و از دل‌بستن بهراسیم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه شانس‌ها و فرصت‌های طلایی همین الان را نادیده بگیریم
فقط به این خاطر که در یک یا چند تا از فرصت‌ها موفق نبوده‌ایم.

فراموش نکنیم که بسیاری اوقات در زندگی وقتی به در بسته‌ای می‌رسیم و یک‌صد کلید در دستمان است
هرگز نباید انتظار داشته باشیم که کلید در بسته همان کلید اول باشد.
شاید مجبور باشیم صبر کنیم و همه صد کلید را امتحان کنیم تا یکی از آنها در را باز کند.
گاهی اوقات کلید صدم کلیدی است که در را باز می‌کند و شرط رسیدن به این کلید امتحان کردن نود‌ و نه کلید دیگر است.
یادمان باشد که زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر کلید صدم را امتحان نکنیم فقط به این خاطر که نود و نه کلید قبلی جواب ندادند.
از روی همین زمین خوردن‌ها و دوباره بلندشدن‌هاست که معنای زندگی فهمیده می‌شود و ما با توانایی‌ها و قدرت‌های درون خود بیشتر آشنا می‌شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم..

تولغهِ مه درد مونه خوبتر نموشه
کارای گََدوَد مَه سردَسر نموشه
پِیچول زندگی مَه پِیچلگ  شد
ارچی جلغَه مونوم جوبسر نموشه
تنا مندُم دَزی آغیل(کتّه)
اگه بومرُم ایچ کس خبر نموشه
اوالگیرمَه بیه یگ بای رفیق جان
ار کس یگسر بایه کافر نموشه